gastenboekrkaartr

Stuur een Emailtje bij vragenzoek op de websiteTerug naar het beginvolgende

Adirondack

taalgflokatiegfpopulatiegfbandsgfcultuurgfgeschiedenisgfreservatengflinksgf

(Mohawk: Hatiroñ′ăks, zij die bomen eten), een naam die verwijst naar het feit dat zij in tijden van honger de bast van bomen aten.
Algonkin en leefden ten noorden van de St. Lawrence River. Zij sloten een bondgenootschap met de Fransen toen zij in oorlog waren met de Iroquois. Hun bekendste Chief was Pieskaret. Het Adirondack gebergte in New York si vernoemd naar de stam. De naam werd overigens door sommige historici ook wel gebruikt voor de Chippewa. Volgens de overlevering raakten de Adirondack indianen in conflict met de Iroquois. Het zou allemaal zijn begonnen om het feit dat de Adirondack indianen zich, volgens de Iroquois, te goed vonden om maïs te verbouwen. Op een gegeven moment hadden zij echter hulp nodig bij de jacht en vroegen zij de Iroquois om enkele jonge mannen . Toen deze jonge mannen zich profileerden als zeer goede jagers werden de Algonkin indianen jaloers en vermoordden zij de mannen. Toen de Iroquois bij de Adirondack Chiefs gingen klagen kregen zij echter nul op het rekest, volgens hen een arrogante daad. De Iroquois besloten dat ze de Adirondack weleens een lesje zouden leren, maar voordat zij hiertoe de kans kregen vernamen de Adirondack van deze dreiging en besloten ze de Iroquois aan te vallen. De Iroquois leefden op dat moment waar Montreal nu is, zij verdedigden zichzelf maar waren uiteindelijk genoodzaakt zich terug te trekken uit het gebied. Zij gingen leven aan de oevers van de Grote meren. Als verliezers van de oorlog besloten de Iroquois zich toe te leggen op vuurwapens en zij raakten steeds bedrevener in het gebruik ervan. De sachems besloten op de Satanas aan te vallen, een vriendelijke stam die ook aan de oevers van de meren leefden, dit omdat hun mensen nog niet over de angst voor de Adirondack heen waren. Al snel werden de Satanas onderworpen en werden zij verdreven. Hiervan kregen de Iroquois krijgers moed en dus slaagden ze erin zich beter te verdedigen tegen de aanvallen van de Adirondack. Vaak ondernamen ze zelfs tochten naar het thuisland van de Adirondack om hen daar aan te vallen, wat er uiteindelijk toe leidde dat ze genoodzaakt waren te vertrekken uit het gebied en te vluchten naar het gebied dat nu Quebec is.
terwijl de Iroquois de Adirondack bevochten, trokken de Fransen de buurstammen naar zich toe. Zij hadden er belang bij om hun bonthandel te beschermen en dus gaven ze de stammen vuurwapens. Deze Algonkin stammen sloten zich snel aan bij de Adirondack indianen die op het punt stonden te worden uitgeroeid door de  Iroquois . De jonge krijgers hadden echter overwicht in aantal en in vuurwapens en zij werden door de Chiefs flink kort gehouden en de Iroquois werden wederom in de verdediging gedwongen. De Iroquois leerden echter snel en zagen ook de voordelen van de discipline die de Adirondack hadden en al snel namen zij dit model over en ontwikkelden een strijdmodel gestoeld op discipline en strategie, hetgeen waar ze zo beroemd en berucht mee zijn geworden.  De strijd kwam tot een “kookpunt” toen er een vernietigende veldslag plaatsvond tussen de Iroquois en de Adirondack en hun bondgenoten de Huron. Onder de rook van de Franse nederzettingen in Quebec streden de Adirondack een Huron dapper, maar zij dolven het onderspit en die strijd leidde bijna tot de uitroeiing van de stammen. Met dezelfde woestheid als vroeger vervolgeden zij nu andere vijanden, waaronder de Neutrals en Erie in het westen en de Andastes in het zuiden. De wraak van de Iroquois zou  nooit ophouden, totdat zij als natie uiteen vielen. Zo werden de Iroquois de dictators van het continent en hun reikwijdte was zo’n 1200 mijlen lang. Hun macht reikte over Grote delen van New England tot aan de Mississippi rivier, terwijl de Cherokee en Catawba in het zuiden en de fransen in het noorden vernederd werden door hun macht. (Bronnen Hodge en Smith).