gastenboekrkaartr

Stuur een Emailtje bij vragenzoek op de websiteTerug naar het beginvolgende

De Karankawa

taalgflokatiegfpopulatiegfbandsgfcultuurgfgeschiedenisgfreservatengflinksgf

Toen de Spaanse ontdekker Cabeza de Vaca schipbreuk leed op het eiland Galveston, werd hij goed behandeld door de Karankawa. Zij gaven de Vaca voedsel, onderdak en hulp.
Hij gaf ook één van de eerste en één van de betere verslagen over de Karankawa. De Vaca leefde een aantal jaren bij een Karankawa band en mocht later ook toetreden tot de band.
Mrs. Alice Oliver, trok als kind zoveel met de Karankawa op dat zij hun taal leerde. Haar vader was eigenaar van een ranch vlakbij de kust en leefde op goede voet met de Karankawa. Hij liet ze op zijn land overnachten en zij mochten over zijn land reizen. Wanner de Karankawa op zijn land verbleven mocht mrs. Oliver bij hen zijn en zo leerde zij hun taal. De Karankawa hebben nooit geprobeerd haar iets aan te doen, zij waren erg vriendelijk. Haar verslag in de taal van de Karankawa is het enige bewaard gebleven verslag dat er bestaat. Haar herinneringen, opgeschreven door Charles Hammond zijn de beste en meest gedetailleerde ooggetuigen verslagen die er zijn over de Karankawa! Het verslag van haar ervaringen, wijkt aardig af van het beeld wat er is van de Karankawa!
Zoals je al merkt, gebruik ik meestel het woord " band" voor een groep Karankawa en niet het gebruikelijke "stam".
We weten niet zeker hoe de Karankawa politiek georganiseerd waren. Uitgaande van de verslagen van de Vaca over de groep en het aantal waar hij mee samen leefde en de groepen die hij ontmoette moeten we haast wel spreken van Bands.
Nieuw onderzoek en archeologische vondsten geven al iets meer inzicht in de wijze waarop de Karankawa georganiseerd waren. Gedurende de zomer trokken de Karankawa landinwaarts en gedurende de winter verbleven zij aan het water in de baaien of op de eilanden. Voedsel was de reden hiervoor.
Gedurende de winter trokken veel scholen van verschillende vissoorten de baaien in en zochten ondiep water op. De baaien waren ondiep genoeg om in te waden, dus was het makkelijk om de vis te vangen. Ook was het makkelijk om schelpdieren als mosselen en oesters te vangen.Deze konden alleen veilig gegeten worden tijdens de winter maanden.De Karankawa hadden een voorkeur voor bepaalde plaatsen voor deze winter kampen en sloegen hun kamp dan ook jaar na jaar op dezelfde plaats op. De Karankawa verzamelde en aten zoveel schelpdieren dat er bergen van lege schalen ontstonden op de plaatsen waar zij hun kamp opsloegen. Archeologische vondsten lijken erop te wijzen dat de winter- dorpen bestonden uit een aantal honderden mensen die in hutten leefden. Dit is weer belangrijk omdat dit erop zou wijzen dat er toch sprake zou kunnen zijn van stammen omdat dergelijke grote groepen een stammenstructuur zouden vereisen. Dus wie was er de baas of het opperhoofd? Wat gebeurde er met deze dorpen en waarom zijn er niet meer gegevens over? Een antwoord is dat de ziekten die de Europeanen meebrachten snel veel indianen doodden. Bijna 80% stierf hieraan. waarschijnlijk gaven de slavenhandelaren hen die ziekten(Spanjaarden).Tot zover het winterkamp!
Het zomerkamp:
Gedurende de zomer trokken de vissen weer naar de diepere wateren waar de Karankawa hen niet meer konden vangen. De oesters en mosselen kon je beter niet eten in de Zomer. Dus om aan voedsel te komen verdeelde de Karankawa zich in kleinere bands om landinwaarts te gaan jagen en verzamelen. in de zomer waren er genoeg vruchten eetbare planten en wortels. Het schijnt dat er een specifieke wortel was die de Karankawa erg lekker vonden, zij verzamelde er erg veel van. Men weet nog steeds niet precies welke wortel dit was. De Vaca verteld in zijn verslagen dat het soms moeilijk was aan voedsel te komen en dat ze soms dagen honger leden.

The Karankawa zijn helemaal uitgestorven zij verdwenen ergens aan het begin van de 19 e eeuw . In 1840 waren er nog ongeveer 100 over In 1850 waren zij verdwenen.