gastenboekrkaartr

Stuur een Emailtje bij vragenzoek op de websiteTerug naar het beginvolgende

Lakota of Teton Sioux

miniconjouhunkpapatwokettleoglalablackfootsiosans arcbrule

De geschiedenis van de Lakota vertellen is niet eenvoudig, het is een volk dat weliswaar voor velen het voorbeeld van de indiaanse cultuur is en toch klopt dat beeld niet helemaal.

De Lakota, maakte van origine deel uit van de zeven raad vuren(Otchenti Chakowin), bestaande uit 7 groepen: 4 Dakota, 2 Nakota (later 3 als je de Assiniboin mee telt) en een Teton of Lakota groep(zie bovenstaande sub-groepen). De Dakota waren in deze samenstelling het overheersende volk, het eerste geregistreerde contact met de Dakota was met de Jezuïeten in 1640 en 1658 in de buurt van het huidige green Bay, Wisconsin en in de wouden van zuid- Minnesota. Deze indianen leefden hier al sinds vele generatie’s. de Chippewa noemde deze Dakota” Nadowe-is-iw” of te wel kleine of verraderlijke slangen. Het was normaal dat de diverse stammen minder leuke namen hadden voor hun vijanden. De Fransen vervormden de naam later tot “ Nadowesioux” wat de Engelsen later weer afkortten naar “Sioux”. De Lakota of Teton Sioux die zichzelf “tiyospaye” noemde, wat grote familie betekend, leefden verder naar het westen, aan de boven Mississippi in centraal Minnesota. De stam der Lakota bestond uit 7 divisie's: de Brulé, de Hunkpapa, de Sans Arcs, de Oglala, de Miniconjou, de two Kettle en de Blackfoot Sioux.

Maar de constante oorlog tussen de stammen uit het oosten over de pelshandel had de Chippewa naar het westen gedreven. Deze waren goed bewapend door de Fransen en dreven de Lakota verder naar het westen, weg uit het gebied van de bossen en de meren, naar het gebied van de grote vlakten. Tegen 1750 waren de Lakota(voornamelijk Oglala en Brule bands) verder naar het westen getrokken, richting zuid-oost en zuid centraal Dakota( het huidige zuid-Dakota). Hier kwamen zij in contact met de Arikara, die al eerder door de Omaha en Iowa stammen uit het huidige Nebraska verjaagd waren. De Lakota vielen de Arikara aan en verdreven ze uit het gebied, waarschijnlijk omdat de concurrentie betreffende het voedsel heftig was. De Arikara vestigden zich uiteindelijk in dorpen en blokkeerden de weg over de Missouri.

chief

Naar de zwarte heuvels:

In 1775-76 reisde een Oglala- warparty vanuit het Missouri gebied naar het westen en kwamen terecht in het gebied van de Black Hills de Black Hills werden op dat moment bewoond door de Cheyennes samen met de Kiowa en Crow uit de buurt. Na veel gevechten en oorlogen slaagden de Oglala en Brule er 1794 het gebied te veroveren. Zij besloten er samen met de Cheyennes te gaan wonen en de Cheyennes zouden een trouwe bondgenoot van de Lakota zijn. De rest van de Lakota volgden de Oglala en Brule al snel naar het gebied.

De indianen in dit gebied dreven voornamelijk handel met de fransen tot ongeveer 1817, toen begonnen de Amerikanen met de indianen te concurreren op het gebied van de Bizonjacht. In 1825, hernieuwde de verenigde staten de handelsovereenkomst met de lakota, hierin stond dat de Sioux en de Oglala met name recht hadden op jacht binnen het gebied van de verenigde staten en dat de handels contacten via de verenigde staten zouden lopen(kort samengevat).

Rond1830 concentreerde de Oglala bizon handel, zich voornamelijk rond de American fur company handelspost in oost Wyoming. Een toenemende stroom van kolonisten en emigranten, bracht in de 40 er jaren cholera, pokken en mazelen naar de indianen(tijdens de Californische goldrusch 48-49).

Dit veroorzaakte nogal wat vijandelijkheden en aanvallen op de emigranten en handelaren. In 1849, namen de Amerikaanse soldaten de handelspost over en hernoemde het Fort Laremie. In 1851 werden er een aantal verdragen gesloten tussen de VS en de verschillende stammen.

Het fort Laremie verdrag.

Het verdrag van fort Laremie was eigenlijk een serie verdragen die de Amerikanen sloten met de diverse stammen uit de omgeving en moesten de vrede tussen hen garanderen.

In het verdrag, dat met diverse stammen zoals de Cheyenne,Crow, Arapaho en diverse Lakota stammen gesloten werd, deden de indianen afstand van stukken land in ruil voor een vergoeding. Stukken van hun land in Minnesota werden opgegeven en al hun land in Iowa. Hiervoor gaf de VS overheid een jaarlijkse vergoeding van $ 50.000. Ook gaven de verdragen de Amerikanen het recht op het aanleggen van spoorlijnen wegen en moesten de Indianen de kolonisten op doorreis met rust laten.

Chief Red Cloud.

Chief Red Cloud(1822-1909) was een belangrijke Chief vanaf ongeveer 1854 en een belangrijken “drager van het hemd” in 1866-1871. Omdat hij zo prominent was, behandelden de Amerikanen hem alsof hij de overal Chief van de Oglala was, alhoewel dit niet de echte sociale organisatie van de Lakota was. Toch handelde hij als zijnde zo, samen met Spotted tail(Brule) en anderen, omdat het de enige manier leek om fatsoenlijk met de Amerikanen te onderhandelen. Red Cloud was een Chief met aanzien en werd door zijn mensen zeer gerespecteerd en hielp de stam door de moeilijkste jaren van zijn geschiedenis.

Het respect van zijn volk verdiende Red Cloud met name, door zijn leiderschap tijdens de oorlogen tegen de Pawnee’s, Crows, Utes, Shoshone en anderen in 1850. Tijdens zijn carrière als krijger, heeft hij meer dan 80 coups gepleegd zegt men. Hij wist wanneer het goed qwas om krijger te zijn en hij wist ook wanneer het tijd was om als leider op te treden. Hij vocht hard om de tradities van de Lakota in ere te houden. Zijn leiderschap had dan ook maar een doel, het beschermen van de belangen van zijn volk.

Het verdrag van Laremie in 1851 was maar een pauze , tussen alle gevechten tussen de diverse stammen en de toename in het reizen van kolonisten door de landen van de indianen. Tijdens de verdere jaren 50 en zestig nam het aantal conflicten tussen de Indianen en de kolonisten weer flink toe, waarvan de meeste plaats hadden in Minnesota, Colorado, Nebraska, Wyoming en Montana. Ondertussen voerden de Lakota ook nog een al jaren lang durende oorlog tegen de Crow, omdat de Lakota hun jachtgronden verder naar het Westen wilde uitbreiden als vastgelegd in het Laremie verdrag van 51. Aan de Crow waren het Powder River Bassin en de Bighorn Mountain gebied toegewezen, maar de Lakota bleven van 1851 tot 1862 samen met hun bondgenoten, de Noordelijke Cheyennes , de Crows in dat gebied lastig vallen. Uiteindelijk slaagden de stammen er in de Crows af te sluiten van bevoorrading vanuit de diverse posten en joegen ze hen uit Wyoming. De Crow trokken naar Montana waar ze tussen 1872 en 1875 weer verjaagd werden door een bondgenootschap van Lakota, Cheyenne en Arapaho tijdens hun gevecht om jachtgronden, die steeds kleiner werden.

Sommige Indianen vonden dat er helemaal geen kolonisten over hun land zouden mogen reizen en zij vielen dan ook iedere binnendringer aan, zelfs de konvooien van wagens die volgens het verdrag van Laremie wel door het land mochten reizenrichting Oregan. Bijvoorbeeld, Charles Eatman(santee Sioux dokter) verklaarde:”Er is waarschijnlijk geen enkele Chief geweest die zoveel aanvallen heeft uitgevoerd op de Oregan Route als Chief Roman Nouse van de Cheyennes tussen 1860 en 1868. Dit leidde ertoe dat de Amerikaanse regering de wagon trains ging voorzien van gewapende escorte als zij langs de Oregon trail reisde. Dit resulteerde in diverse gevechten tussen de Amerikaanse soldaten en de indianen. Sommige Burger Amerikanen besloten ook om het recht in eigen hand te nemen en vielen (vaak) vreedzame Indianen dorpen aan en doodden daar vrouwen en kinderen en ook krijgers. Andere Indianen waren bereid een klein aantal mensen over hun land te laten reizen. Maar de grote toeloop van emigranten ging gepaard met het bouwen van forten en dorpen die als paddestoelen uit de grond sprongen. Dit maakte het onmogelijk voor de indianen,die als jagers nomaden leefden, om in vrede met de blanken samen te leven.

Sommige van de Amerikanen trokken ook naar het noorden, vanuit de Power River Bassin naar NE Wyoming. Dit was in strijd met het verdrag van Laremie volgens de Indianen, maar niet volgens de Amerikanen. In ieder geval was het niet legaal wat de intentie van diegene die langs de Bozeman trail reisde was, blijven en naar goud zoeken. Dit leidde tot nog meer gewapende conflicten en bereikte het hoogte punt in 1865. In 1865 verzamelde de Lakota en Cheyenne, al hun krachten en besloten ieder blanke dit hun gebied zou betreden aan te vallen. Stoomboten, wagon trains, postkoetsen of nederzettingen het maakte niet uit, allen werden zij aangevallen. Ze vielen zowel burgers als soldaten aan. Ze verdedigden met man en macht hun erfgoed en de invloeden van de blanke civilisatie. De blanke burgers zagen het echter niet op die manier en riepen hulp in. De overheid en het leger reageerden door het sturen van troepen.

In 1865 leidde Generaal, Patrick Conner een 3000 man sterk leger en voer ze aan naar het Powder River basin. Hij gaf zijn mannen het bevel iedere mannelijke indianen boven de twaalf jaat te doden( Conner was bekend geworden door zijn massa slachting op 278 Paiute indianen in 1863 in Nevada). Nu in 1865 vielen de mannen van Conner een groot Arapaho dorp aan en doodden ongeveer 50 mannen, vrouwen en kinderen, ook vernietigden zij de complete voedsel voorraad van de stam(Battle of Tongue River). Maar de Sioux, onder leiding van Red Cloud en Sitting Bull, en de Cheyenne onder leiding van Norman Rose en Dull Knive, vielen de troepen op hun terug tocht flink lastig en verdreven ze uit het gebied.

Hierna werden er door de VS regering oppervlakkige pogingen gedaan verdragen met stammen te sluiten in 1865 terwijl zij meer en meer troepen het gebied in stuurden om mee forten te bouwen. De belangrijkste Chiefs, waaronder Red Cloud Wilde echter niets met deze verdragen te maken hebben. Uiteindelijk leidde Red Cloud de Sioux en diverse andere stammen in een strijd tegen de soldaten van Amerika om voor eens en altijd de Bozemans trail te sluiten, die dwars over de Bizon jachtgronden van de indianen liep. De massamoord in 1866 bij Fetterman maakte deel uit van deze oorlog. 80 troepen werden fort Phil Kearny uitgelokt om achter een klein groepje indianen aan te gaan. De indianen, onder de strategische leiding van Red Cloud en onder de oorlogsleiding van Crazy Horse, lokte captain fetterman en zijn mannen in de val en vermoordden ze allen. De indianen noemde het de slag van de 100 afgeslachte. Onder leiding van de twee Chiefs isoleerden de indianen de forten en vielen constant de bevoorrading collones aan. Uiteindelijk bleek de situatie voor de VS onhoudbaar en gaven zij zich over. Dit was de enige keer dat een indiaanse leider er in slaagde de VS in een oorlog op volle schaal te dwingen tot overgave.