gastenboekrkaartr

Stuur een Emailtje bij vragenzoek op de websiteTerug naar het beginvolgende

taalgflokatiegfpopulatiegfbandsgfcultuurgfgeschiedenisgfreservatengflinksgf

Taal & Namen

 

Namen

Narragansett is een Engelse Corruptie van de naam Nanhigganeuckm, hun eigenlijke naam betekend " People of the Smalpoint" De Nederlanders gebruikte de verkorte naam Nahican.

Taal

Algonkin, Y dialect net als de Pequot, Mohegan, Niantic en Montauk.boven begin


Lokatie

Narragansett Bay en het westen van Rode Island.boven begin

 

Populatie

Waarschijnlijk meer dan 10.000 in 1610, maar tegen 1674 was dit aantal gedaald naar circa 5.000.
De Narragansett verloren bijna 20% van hun bevolking tijdens een veldslag met de Engelsen in december 1675. Afslachting en hongersnood dood al snel de meeste anderen. Tegen 1682 waren er nog maar 500 Narragansett over. Zij mochten zich settelen met de Oostelijke Niantic in een reservaat bij Charlestown, Rode Island. Ondanks flinke interraciale mixing, zijn de Narragansett er toch in geslaagd hun reservaat, organisatie en populatie te behouden. Zij zijn federaal erkent sinds 1983, de populatie bestaat op dit moment uit 2.400 leden die geregistreerd staan en zij leven allen op Rode Island.
boven begin

 

(Sub)bands

 

Confederatie van Narragansett: Aquidneck, Chaubatick, Maushapoque, Mittaubscut, Narragansett, Pawchauquet, Pawtuxetm Ponaganset, en Shanomet.

Bongenoten of onderworpen stammen:

Coweset (nipmuc), Oostelijke Niantic, Mannisean( block island Indians), en na 1653, de Metoac van long Island.boven begin

Cultuur

Oost bosland. Goed georganiseerd met een centrale overheid, werden de Narragansett
geregeerd door 8 erfelijke Sachems die ieder verantwoordelijkheid aflegde aan het grote Sachem, die normaal gesproken in het grootste dorp leefde. Hun dorpen met medium grootte longhouses waren meestal zwaar versterkt en hun locatie was op een van de eilanden van Narragansett Bay. Zij verbouwden intensief maïs, bonen en Squash op grote velden. Zij konden goed overweg met de kano en hun dieet werd uitgebreid met de vangsten uit de jacht, van het vissen en ander zeevoedsel.
boven begin

 

Geschiedenis

 

boven beginOp de één of andere manier hebben de pre-contact golven van epidemieën, de Narragansett gemist tussen 1614 en 1620....waarschijnlijk doordat hun dorpen nogal geïsoleerd lagen op de eilanden.
Als gevolg van dit feit en door het opnemen van andere mensen uit andere stammen, groeide de stam uit tot de meeste dominante stam in het zuiden van New Engeland en onderwierpen zij veel van hun buurstammen.
Tot 1620 hadden de Narragansett al enige ervaring opgedaan met de Europeanen en handelden zij met de Hollanders van New- York.
Omdat zij precies in het Oosten in zuidoost Massachusetts, tussen Plymouth en de Narragansett op Rode Island leefden, betaalde de Wampanoag de tol voor de handel. Zij waren dan ook erg blij met het feit dat de Engelsen een nederzetting bij Plymouth bouwden in 1620 en zij sloten dan ook meteen een bondgenootschap met de Engelsen. Het is dan ook niet verrassend dat de Narragansett de Engelsen wantrouwden en het verbond als een bedreiging voor hun autoriteit zagen. In 1621 stuurde Sachem Canonicus een oorlogsverklaring naar Plymouth in de vorm van een aantal pijlen gewikkeld in een slangenhuid.. William Bradfort stuurde daarop dezelfde huid terug met buskruit erin, waarop de Narragansett na veel overleg en discussie toch maar besloten deze vreemdelingen voor nu met rust te laten.
De Engelsen namen echter wel hun maatregelen en bouwden voor de zekerheid een fort. De crisis , die waarschijnlijk had kunnen leidden tot vernietiging van het kleine plaatsje Plymouth, was beëindigd als gevolg van interventie van andere vijanden waar de Narragansett zich mee bezig moesten houden. In 1622 vielen de Pequot de Narragansett aan omdat zij een belangrijk jachtgebied van de Pequot hadden afgepakt in het zuidwesten van rode Island. Het jaar daarna werden de Narragansett weer betrokken bij een geprolongeerde oorlog met de Mohawk waarbij Sachem Pessacus ooit was omgekomen. Tegen de tijd dat de Narragansett zich weer met de handel met de Engelsen konden bezighouden, waren deze Engelsen al aardig gesetteld aan de baai van Massachusetts. In het begin vonden deze Engelsen het wel prima zo, ze lieten de Narragansett met rust en in 1627 sloot Plymouth een deal met de Hollanders om niet te handelen in de baai van Narragansett.
De Narragansett bleven ook maar verre van de Engelsen, al konden ze niet om het verraad van de Wampanoag heen. In 1632 besloot hij om zij macht over hen te laten gelden, maar toen de kolonisten de Wampanoag bleken te steunen, moesten ze de poging staken.
De Engelsen hadden de controle over de regio goed hersteld, maar zouden zich binnenkort anders voelen. In 1633 voelde de Narragansett voor de eerste keer de knal van een epidemie toen 700 mensen omkwamen als gevolg van de kleine pokken, een tweede golf kwam in het jaar 1635, maar de Narragansett slaagde er toch in de Pequot uit het zuidwesten te verdrijven in dat jaar en het gebied te herclaimen. Het jaar erna vond er een grote verandering plaats in de relatie tussen de Engelsen en de Narragansett. Roger Williams was een man van grote integriteit, die geloofde dat de Koning van Engeland niet het recht had om het land van de Engelsen op te eisen. Hij schroomde ook niet om dit in het openbaar te zeggen, de Puriteinen zagen hem als een gevaarlijk radicaal en verbrandde hem uit Plymouth. In 1636 vestigde hij zich op Rode Island en probeerde daar op een eerlijke manier land van de Narragansett te kopen en hij onderhield een goede band met hen die zou duren tot de King Philips oorlog(1675-1676) In 1636 brak er een oorlog uit tussen de Pequot en de Narragansett als gevolg van de overval op een boot van een Boston handelaar door de Westerse Niantic(bondgenoot van de Pequot), vlakbij blok Island. In Augustus van dat jaar werd er een expeditie naar Block Island gestuurd en werden 14 Niantic gedood en hun dorp plat gebrand en oogst vernietigd. Ook deden zij een vergelijkbare aanval op een Pequot dorp in Oost Connecticut. tijdens de winter plande de Pequot hun wraak en stuurde zij oorlogsriemen rond, ook naar de Narragansett om hulp te vragen. Vanwege Roger Williams, weigerde de Narragansett niet alleen te helpen, ook stuurde zij een waarschuwing naar Boston dat er een wraakactie op komst was. Zij sloten een verbond met de Engelsen en hun bijdrage in de oorlog was erg belangrijk en resulteerde in een overwinning van de Engelsen het jaar erna.
In April vielen de Pequot nederzettingen langs de Connecticut rivier aan en doodde 30 kolonisten., en het centrale gezag in Hartford verklaarde de Pequot en bondgenoten de oorlog. In mei verzamelde in Hartford zich een groep van 90 kolonisten en 70 Mohegan krijgers zich, onder commando van John Mason met de intentie om het belangrijkste fort van de Pequot bij Mystic aan te vallen. De groep van Mason besloot met boten de Connecticut rivier af te zakken, wat mensen op te pikken en vervolgens langs de kust naat de Pequot op te trekken. Echter werden zij daar opgwacht door een grote groep Pequot indianen die met veel meer waren dan zijzelf. Zij besloten te vluchtten naar het oosten en doken onder bij de Narragansett. Canonicus wierp een blik op het nietige groepje wat Mason bij zich had, verklaarde het te klein, en voegde er 200 krijgers onder leiding van zijn zoon aan toe. Ook gaf hij de groep toestemming om over het land van de Narragansett te reizen om zo Mystic van achteren aan te vallen en hun te verrassen. Eenmaal op pad, maakte de indianen zich zorgen om de luidruchtige manier waarop de Engelsen zich voort bewogen en op overwogen zij de expeditie te verlaten voor zij ontdekt en verrast zou worden. Een opzwepende speech van de Mohegan opperhoofd Uncas, daagde hen zo uit dat ze besloten door te zetten.
Uiteindelijk bereikte het leger van Mason Mystic zonder ontdekt te worden. De 700 inwoners van het dorp zaten in de val. De krijgers van het dorp waren op weg naar een rooftocht langs de nederzettingen. iedereen die het dorp probeerde te ontvluchtten werd door Mason en zijn mannen gedood. De slachting brak de Pequot, maar de Narragansett waren ontdaan van de onnodige afslachting van de Pequot vrouwen en kinderen. Na deze slag waren de Pequot niet meer in staat om hun land te bewerken en hun gewassen te plantten en verlieten zij hun dorpen, in kleine groepjes en vluchtend voor hun leven. Zij waren een makkelijke prooi en er waren er maar weinig die ontkwamen. samen met de Narragansett en de Mohegan krijgers zaten de Engelsen de Pequot achterna, zij namen er een aantal gevangen en doodden er velen in een aantal hevige gevechten. De Engelsen moesten en zouden de Pequot vernietigen, de krijgers werden gedood en de vrouwen en kinderen als slaven verkocht. Tijdens de ondertekening van een verdrag kregen de Narragansett 80 Pequot slaven. De Mohegan kregen een zelfde aantal slaven, maar de 1000 Pequot en Westerse Niantic die het gelukt was zich over te geven werden ook onder toezicht van de Mohegan en Uncas geplaatst. Omdat hun gastheren verplicht waren om voor iedere Pequot die bij hen leefde een bedrag te betalen werden zij niet echt goed behandelt. Nu de Mohegan ineens zoveel meer onderdanen hadden werden zij voor de Narragansett wel ineens een gevaar in verband met de Dominantie een stam in zuid New Engeland, echter was dit gevaar van de Uncas niet te vrezen. Nadat de Mohegan een bondgenootschap hadden gesloten met de Puriteinen in Connecticut en Massachusetts, stond hen niets meer in de weg om meer land te veroveren en tol tee vragen van de kleinere Mattabesic en Nipmuc stammen in de omgeving. De Engelsen keken de andere kant op in plaats van het een halt toe te roepen. Zij wisten dat de Mohegan voor hen zouden afrekenen met een ieder die verzet zou bieden tegen het inpikken van het land van de Mattabesic. toch begonnen de Narragansett zich langzaam een beetje zorgen te maken over de toenemende macht van Uncas en besloten in 1640 een verbond met de Pocumtuc en Tunxis(Mattabesic ) te sluiten tegen de Mohegan. Omdat de puriteinen inmiddels wel in de gaten hadden dat de Narragansett op een oorlog uit waren, dwongen zij hen een verdrag te tekenen waarin stond dat zij geen oorlog zouden voeren tegen de Mohegan en als zij dit toch van plan waren zij dit eerst met de puriteinen zouden bespreken.
Ondanks deze overeenkomst, ging Miontonimo toch door met het vergaren van meer bondgenoten tegen de Mohegan. Ter zijde gestaan door 100 van zijn krijgers, hield hij raden met de Metoac op long Island, Mattabesic in westelijk Connecticut en de Mahican en Wappinger van de Hudson Vallei gedurende 1642. Hij vond een aantal van deze stammen bereid met hem mee te doen, maar ook maakte hij de Hollanders bang, die toch al nerveus waren vanwege de groeiende vijandelijkheden van de Wappinger en Unami Deleware langs de Lower Hudson rivier. De Hollanders begrepen de bedoeling van Miontonimo verkeerd en dachten dat de indianen een algemene opstand tegen hen en de Engelsen aan het voorbereiden waren en gaven hun verontruste boodschap door aan Massachusetts en Connecticut. Die winter besloten de Hollanders als eerste toe te slaan en vielen zij een slapend Wesquaesgeek(Wappinger) dorp aan en startte daarmee de Wappinger oorlog.(1643-1645) de uitbraak van de oorlog tussen de Hollanders en de stammen van de Lower Hudson droegen er alleen maat toe bij dat de spanning in New Engeland toenam. en de vriendschap van de Narragansett met Roger Williams, die voor vele nog steeds een radicaal was, maakte de situatie alleen nog maat gevoeliger. toen Massachusetts Bay, Plymouth, Hartford en New Haven samen een verdediging verbond sloten, bekend als de New Engeland Confederatie in 1643 werd Rhode Island bewust buitengesloten. Compleet geïsoleerd, besloten de Narragansett dat zij zelf maar moesten afrekenen met de Mohegan. Ondertussen had de Wappinger oorlog zich al verspreid over 20 stammen en waren de Hollanders er dichtbij verpletterd te worden. Nadat zij een vriendschap verdrag met de Mahican en Mohawk hadden gesloten, boden zij de kolonisten 25.000 gulden aan om hulp te krijgen van soldaten uit Connecticut. Captain John Underhill stelde twee compagnieën samen met Mohegan scouts en ging in 1644 deelnemen aan de oorlog. toen Miontonimo zag dat de Engelse soldaten samen met de Mohegan krijgers vertrokken om deel te nemen aan de Wappinger oorlog, besloot hij dat de tij rijp was om zijn zet te doen. Zonder de Engelsen te waarschuwen, die hen zeker zouden verraden, viel hij onverwacht de hoofdstad van de Mohegan bij Shetucket aan. de Mohegan waren gedwongen zich terug te trekken en waren bijna verslagen, tot zij er met een laatste krachtinspanning in slaagde Miontonimo gevangen te nemen. Verrast en verward door het verlies van hun Sachem, staakten de Narragansett de strijd. Uncas leverde zijn belangrijke gevangene af bij de Engelsen in Hartford, die hem in de gevangenis op sloten. de kolonisten van Connecticut wisten echter niet goed wat met hem te doen zonder eerst te overleggen met hun collega's uit Massachusetts. Na veel discussie, werd bessloten dat het Sachem naar zijn volk terug zou mogen keren onder begeleiding van een escorte van Engelsen en Mohegan. De Engelsen haalden Miontonimo uit de gevangenis en namen hem mee om de Mohegan party op te pikken. Toen zij elkaar ontmoetten stapte ineens de broer van Uncas uit de groep en sloeg Miontonimo met zijn Tomahawk van achteren in zijn hoofd. De Engelsen waren ontdaan, maar eigenlijk is het onmogelijk dat de executie zonder toestemming van hen plaats vond. de dood van Miontonimo, markeerde het einde van de Narragansett overheersing in zuid New Engeland. Omdat zij het verdrag verbroken hadden werden zij gedwongen een regelmatige betaling van Wampum aan de Massachusetts te doen. Zij probeerde dit te betalen door net als de Pequot destijd, het eiland te doorkruizen en de Montauk te bezetten in het oosten, maar de oorlog maakte de Engelse kolonisten boos die zich in 1640 in South Hampton hadden gesetteld. Door de dreiging van oorlog met de Engelsen was de bezetting van de Metoac niet compleet. Cannonicus stierf in 1647 en werd opgevolgd door zijn kleinzoon Canonchet (Nanuntemo). Ondanks het feit dat ze erg slechte ervaringen met de Puriteinse kolonisten hadden gehad, vertrouwde de Narragansett, Roger Williams nog steeds. Cannonicus had hem in 1643 grote stukken land verkocht en de vriendschap bleef ook onder Canonchet bestaan.
In de jaren na de dood van de Wampanoag Sachem Massasoit in 1661, namen de relaties tussen de Engelsen en stammen een vervelende wending.Philip(Metacom) volgde uiteindelijk zijn vader als grote Sachem van de Wampanoag op, maar hij zag wel in dat de Engelsen van plan waren langzaam aan alles over te nemen. Niet alleen het land, maar ook hun missionarissen waren bezig hun mensen te bekeren en ondermijnden zo de traditionele vorm van autoriteit van de Sachems. Andere stammen hadden dezelfde gevoelens en Philip vond dan ook veel oren toen hij met de andere stammen in het geheim sprak over een algehele opstand. jammer genoeg was het geheime plan echter niet zo geheim als hij dacht, de Engelsen hadden overal spionnen die hen goed op de hoogte hielden van de te komen opstand, zij wisten alleen niet zeker waar en wanneer. Philip werd diverse malen door de Engelsen ontboden om uitleg te geven en om vredesverdragen te sluiten. Dus hij legde uit, tekende en ging weer weg om verder te gaan met zijn plannen. Tegen 1674, had Philip, onder luid protest van Roger Williams ook de Narragansett overgehaald hem te steunen. Conochet beloofde Williams echter, dat hem geen haar gekrenkt zou worden als er ooit oorlog zou komen en hij hield zijn belofte. Rond 1674 waren er twee keer zoveel kolonisten als indianen en wilde Philip dat hij een kans van slagen had dan had hij de hulp van de Narragansett nodig. Hij moest nog wel een tijd wachten tot ze genoeg wapens hadden verzameld. In principe stond de opstand gepland voor de zomer van 1676, maar de moord op een biddende indiaanse spion, dwong Philip ertoe zijn hand te spelen. Er werden 3 Wampanoag gearresteerd, veroordeeld en ten dood gebracht, waarna het gerucht de ronde deed dat de Engelsen van plan waren Philip te arresteren. Toen Philip hen niet langer meer in beheersing kon houden vielen Wampanoag krijgers Swansea, Massachusetts aan in juni en begon de King Philips War.
De Engelsen dwongen meteen de Narragansett om een verdrag te tekenen om neutraal te blijven in de oorlog. Met oorlog overal om hen heen, verzamelde de Narragansett zich allen in een groot verstevigd dorp in een moeras vlakbij Kingston Rhode Island. Gedurende de zomer, ontweek Philip de engelse soldaten en viel hij nederzettingen door geheel New Engeland aan. echter om zijn vrouwen en kinderen te beschermen had hij ze achter gelaten bij de Narragansett in het fort. In de late herfst van 1675 keerde Philip terug en nam de meeste van zijn mensen mee naar west Massachusetts. de Engelsen echter zagen dit als een overtreding van het verdrag met de Narragansett en in December arriveerde een 1000 man sterk leger met nog eens 150 Mohegan scouts en belegerde het fort. Nadat Canonchet weigerde de Wampanoag in zijn fort uit te leveren en zich bij de Engelsen te voegen in de oorlog tegen Philip, vielen zij aan. Herinnerd als de Great swamp Fight, werden de Narragansett bijna uitgeroeid en verloren zij meer dan 600 krijgers en 20 Sachems. Canonchet slaagde er met een grote groep echter in te ontsnappen en ging naar het westen om Philip te helpen bij zijn strijd tegen de Engelsen. begin februari, leidde Canonchet diverse aanvallen op Engelse nederzettingen aan de Connecticut rivier en in maart was hij verantwoordelijk voor het in de val laten lopen van een groep soldaten onder leiding van Captain wadsworth die bijna in zijn geheel werd uitgeroeid. Een andere door Canonchet geleide aanval kort daarna kostte bijna 70 Engelsen het leven. de Narragansett hebben ook nog samen met de Pocumtuc van Sancumachu, Northfield aangevallen, maar tegen die tijd was de honger al een grotere vijand dan de Engelsen.Omdat de mensen van Philip hoog nodig zaad en mais voor het gewas moesten hebben, nam Conochet in April de gevaarlijke taak op zich om terug naar Rhode Island te reizen om daar zaad uit een geheime plaats van de Narragansett te halen. Zijn missie slaagde, maar op de terugweg werd Canonchet gevangen genomen door de Mohegan, die hem over droegen aan de Engelsen. Zij executeerde Canonchet.
De dood van Canonchet raakte Philip diep.
Na de grote Swamp fight, en de dood van Canonchet, werden 3.000 Narragansett vrouwen kinderen en ouderen aan hun lot over gelaten, zonder voedsel en zonder onderdak. Zij werden grof opgejaagd en velen van hen stierven door de honger of werden afgeslacht. Honderden van de vrouwen en kinderen werden op de boot naar west- Indië gestuurd als slaven. De krijgers werden bijna altijd meteen geëxecuteerd. Hoeveel Narragansett er in slaagde onder te duiken bij de Abanaki, Mahican en Iroquois is niet bekend. Van de populatie van voor de oorlog(5000) overleefde er uiteindelijk 500 die een vredesverdrag met de Engelsen ondertekenden. In 1682. De oosterse Niantic waren tijdens de oorlog neutraal gebleven en de Narragansett kregen toestemming om bij hen te gaan wonen ion hun kleine reservaat vlak bij Charleston Rhode Island.
Sinds de twee stammen samengingen worden zij de Narragansett genoemd. Zelfs Uncas en zijn Mohegan kregen medelijden met de Narragansett en wat hun overkomen was en stonden een aantal Narragansett toe om bij hen te komen leven in hun Connecticut dorpen na de oorlog. In 1788 verlieten veel van de Narragansett het Rhode Island reservaat en dorpen van de Mohegan om bij de Brotherton Indians in het Oneida reservaat in New York te gaan wonen Tussen 1822 en 1834 werden deze Brotherton indianen samen met de Oneida en Stockbridge(Mahican) naar noord Wisconsin. In 1856 gingen de Stockbridge en Brotherton samen en verhuisde naar een nieuw reservaat ten westen van Green Bay.
Een groep andere Brotherton accepteerde het burgerschap en Alottment, en vele van hun nakomelingen leven nog steeds in Wisconsin aan de oostkant van Lake Winnebago
Ondanks al hun verliezen, bleef het belangrijkste deel van de Narragansett op Rhode Island, waar de overheid in 1880 hen de status van stam ontnam en zij verloren 3200 hectare van hun reservaat. Zij hielden twee hectare over! Verzoeken om het terug te draaien werden door de overheid van Rhode Island afgewezen, de federale overheid weigerde zich met de zaak te bemoeien omdat de Narragansett nooit een verdrag met de VS hadden gesloten. Het duurde nog tot 1978 totdat de Narragansett hun recht haalden. Het reservaat vlakbij Charlestown is nu 2500 Hectare groot.

 

Reservaat

boven begin

Links

boven begin