gastenboekrkaartr

Stuur een Emailtje bij vragenzoek op de websiteTerug naar het beginvolgende

taalgflokatiegfpopulatiegfbandsgfcultuurgfgeschiedenisgfreservatengflinksgf

Taal & Namen

 

De naam Catawba betekend “ mensen van de rivier” en werd eigenlijk pas gebruikt na 1715. Zelf gebruikten ze liever de naam Iyeye(mensen) of Nieye (ware mensen). De Spanjaarden noemden hen Iswa.

De kolonisten uit de 16e eeuw noemde hen Usheree( of usi), verder werden zij Anitagua(Cherokee), Cuttawa, Flathead, Oyadagahroene(iroquois), Tadirighrone(Iroquois), en Tetes Plattes(Fransen) genoemd.

TAAL:

Sioux. Catawba is zelfs één van de meeste afwijkende Sioux talen die er is. In feite lijkt het alleen een beetje op Woccon. Catawba is zelfs zo afwijkend dat geleerden de relatie met het Sioux niet erkenden tot de 19de eeuw..boven begin


Lokatie

Aan de Catawba rivier vlakbij de grens van noord en Zuid Carolina, uitstrekkend naar het westen tot aan de Broad rivier, hun grens met de Cherokee.boven begin

 

Populatie

 

Voordat de Catawba in aanraking kwamen met Europeanen waren er waarschijnlijk twee verschillende stammen: de Catawba Proper en de Iswa. Hun gezamenlijke bevolking bestond uit zo’n 10.000 zielen.

Rond 1692 werd er door de Engelsen een schatting gedaan en bestond de bevolking uit zo’n 5.000 zielen. Gedurende de daarop volgende 70 jaar absorbeerden de Catawba restanten van andere Sioux sprekende volkeren in de regio. Maar ondanks dit, nam het aantal mensen in rap tempo af als gevolg van ziekten, oorlog en alcohol. Rond 1728 waren er nog zo'n 400 krijgers over en hadden ze nog een bevolking van zo'n 1400 mensen. Hiervan verloren zij weer de helft tijdens de pokken- epidemie van 1738. Een generatie later in 1759, stierven er weer velen tijdens een pokken epidemie en bleven er ongeveer 400 Catawba over.

Bij een telling in 1826 bleken er nog maar 110 Catawba te zijn.

Op dit moment leven er in de omgeving van Rock Hill ongeveer 1200 Catawba en het totale aantal Catawba bedraagt ongeveer 2600.boven begin

 

(Sub)bands

 

Van origine ontstaan als twee stammen die later samen smolten tot één stam, de Catawba Proper en de Iswa. Er wordt geloofd dat de Catawba rond 1760 nog zeker mensen van 20 andere Sioux sprekende stammen hebben opgenomen. Van origine waren er velen dorpen, maar er zijn maar een paar namen bewaard gebleven. In 1728 waren er 6 dorpen allen aan de Catawba rivier en het meest noordelijke dorp was Nauvasa. In 1781 waren Newton en Turkey Head de belangrijkste nederzettingen. ook aan de Catawba rivier.boven begin

Cultuur

Het is niet zeker wat het originele leefgebied van de Catawba was, voordat er het eerste contact met de blanken was. De expeditie van DeSoto trok dwars door het land van de Catawba maar heeft er geen naam of ligging van aangegeven. Pardo, ontmoette de Iswa in 1566-67 maar vernoemd de Catawba weer niet. Bewijs uit Archeologische vondsten geeft aan dat de Sioux sprekende stammen voor het eerste contact in noord en zuid Carolina woonden en de Catawba maakte waarschijnlijk deel uit van deze groep. Van de andere kant is er een theorie dat ze van origine afkomstig waren uit het noorden misschien wel Canada of de boven Ohio vallei en door de Seneca naar het zuiden zijn verdrongen tijdens de Beaver Wars. Volgens deze theorie zouden ze dan rond 1650 in de Carolina’s moeten zijn beland. Hun unieke taal en hun constante strijd met de Iroquois lijkt dit te bevestigen. Maar de neiging van de Catawba om de hoofden van de mannen af te platten wijzen weer op een verblijf ten zuiden van de Ohio rivier. In ieder geval vestigden de Catawba zich uiteindelijk in het gebied van de huidige Carolina’s rond 1650.

De Catawba leefde in dorpen van ronde met bast bedekte hutten en toegewijde tempels werden gebruikt voor religieuze ceremoniën en bijeenkomsten.
Voor het bebouwen van het land waren zowel de mannen als de vrouwen verantwoordelijk en leverde twee maal per jaar een oogst op. Daarnaast werd hun maaltijd aangevuld met wild en vis.

De Iroquois noemden de Catawba Flatheads, omdat zij zoals vele Sioux- talige stammen de voorhoofden van hun mannelijke kinderen afplatten.
Naast de Iroquois hadden de Catawba nog meer traditionele vijanden: de Cherokee, de Shawnee, de Deleware, en diverse leden van de groep Great Lake Algonkin stammen die een verbond hadden met de Fransen. De Catawba krijgers hadden een angstaanjagende reputatie en een bijbehorend uiterlijk: paardenstaart met een specifieke manier van het schilderen van het gezicht in de oorlogskleuren: een oog in een zwarte cirkel en de andere in een witte cirkel met de rest van het gezicht zwart gemaakt. Dat gekoppeld aan hun platte voorhoofden heeft heel wat vijanden angst doen aanjagen.

catawba

Groep Catawba Indianen

Dus de Catawba waren een trotse stam en een gevaarlijke tegenstander. Dit hadden de Engelsen al snel goed ingeschat en ze besloten dan ook in 1660 een verbond met hen te sluiten. De Catawba- trouw was echter maar van korte duur en duurde maar tot 1715. Tijdens die periode, vochten de Catawba met andere stammen om de Britten te beschermen en beschermden ze de nederzettingen tegen overname door de Fransen. Ze hielpen ook regelmatig mee bij het opsporen van ontsnapte slaven en het was een gewoonte om slaven met de in oorlogskleuren geschilderde Catawba te confronteren, zodat ze de moed niet zouden opbrengen om te vluchten. Tot een bepaalde hoogte werden de Catawba door de Engelsen gewaardeerd. Tot ongeveer 1720 hadden de Catawba velen van de Engelsen gebruiken overgenomen en waren tijdens dit proces hun eigen identiteit een groot deel kwijt geraakt. Een stuk van hun traditie wisten ze in ere te houden tot 1883, toen werden zij bekeerd door een mormoons missionaris. Nu behoren bijna alle Catawba tot de kerk van Jezus Christus van de Letter Day Saints.boven begin

 

Geschiedenis

 

boven begin

Ondanks het feit dat DeSoto het gebied al in 1540 bezocht, worden de Iswa pas door de expeditie van Pardo in 1566-67 beschreven. Het eerste contact tussen de Ushery en de Engelse kolonisten werd in 1653 gelegd.
De haat tussen de Catawba en de Cherokee stamt uit de tijd van voor de komst van de Europeanen. Toen een groot aantal Shawnee vluchtelingen in het gebied arriveerden, stonden de Cherokee, de Shawnee toe een plek te bewonen als buffer tussen hen en de Catawba. Het gevolg hiervan was natuurlijk dat de Catawba en Shawnee al snel met elkaar in oorlog waren. Tijdens dezelfde periode trokken ook de Yuchi vanuit het Cumberland Basin het gebied van de Cherokees binnen en de Catawba raakte ook met hen slaags. Erger nog was het dat de Iroquois de Shawnee ook niet vergeten waren, en regelmatig trokken warparty’s van de Seneca, soms geholpen door de Deleware, het gebied van de Shawnee en Catawba binnen. Vaak gebeurde het dat deze Iroquois in plaats van de Shawnee, de Catawba aanvielen. Deze gevechten waren niet bepaald plaatsgebonden en vaak moesten de Seneca in allerijl vluchten voor de krijgers van de Catawba, die hen dan achtervolgden dwars door Pennsylvenia. De Seneca wonnen niet altijd deze race…….

Met zoveel nieuwe vijanden in de omgeving zochten de Catawba steun bij de Engelsen, en ze kregen wat ze wilden….vuurwapens, en de Engelsen kregen ook wat ze wilden ….een bondgenoot. De strijd tussen de Iroquois en de Catawba duurde met tussenposen ongeveer honderd jaar.
Omdat beide stammen Engelse bondgenoten waren wilden de Engelsen dat er een einde aan de strijd kwam. Toch zagen de Iroquois het anders, zij waren bongenoten van New York en dat dit betekende dat ze dan ook bondgenoten van de staten Virginia, de Carolina’s of andere stammen waren, was voor hen niet vanzelfsprekend. Onder aanmoediging van deze Engelsen sloten de Catawba toch een vredesverdrag met de Iroquois in 1706, maar dit was maar tijdelijk. Het verbond van de Iroquois was op dit moment op hun machtigst en hun overheersing van de andere stammen was sterk. De Catawba haatten de Iroquois nog steeds en waren te koppig dit aan de kant te zetten. Uiteindelijk spatte het verdrag uit elkaar en de Seneca hervatten hun tochten tegen de Catawba. Tegen de Yuchi en de Shawnee hadden de Catawba meer succes. Goed bewapend hielden de Catawba de Yuchi van zich af en drongen ze zelfs terug naar het zuidwesten, recht in de armen van de Creek confederatie. Een grote overwinning op de Shawnee in 1707 dwong deze Shawnee op de vlucht te slaan naar het noorden, waar zij vreemd genoeg onderdak vonden bij de Deleware en Iroquois. De overgebleven Savannah trokken naar het westen en vonden onderdak bij de Creek. Terwijl de Catawba dus verwikkeld waren in hun gevechten met de Shawnee en de Iroquois, verleende ze ook nog diensten aan de Engelsen in hun strijd tegen de Fransen. In 1703 vielen de Catawba een Franse buitenpost bij mobile Bay aan. Vijf jaar later trokken ze samen met de Cherokee en Alibamu ten strijde tegen de inwoners van Mobile Bay. Dit kwam de Fransen ten gehore en niet lang daarna hadden de Catawba vele aanvallen te verduren van stammen die bondgenoot met de Fransen waren. Tegen 1711 hadden de Iroquois sprekende Tuscarora zoveel last gehad van de kolonisten van noord Carolina dat ze in opstand kwamen. Gesteund door andere stammen breidde de Tuscarora oorlog(1713) zich uit tot voorbij Noord Carolina, dus riepen de kolonisten de hulp van South Carolina in.

Terwijl de dreiging bleef en Virginia twijfelde, stuurde South Carolina 30 militia en 4500 Catawba en Yamasee krijgers. Ze trokken Noord Carolina binnen en versloegen de Tuscarora in twee veldslagen gedurende 1712.
Na een wapenstilstand bereidde het leger van South Carolina zich voor terug te keren naar hun thuisland, maar er ontstonden problemen toen bleek dat Noord Carolina de soldij voor de soldaten niet wilde betalen. De soldaten opperden het idee om een aantal Tuscarora indianen te vangen en deze als slaven te verkopen, dit betekende natuurlijk het einde van de wapenstilstand. Het jaar erna keerden de soldaten uit South Carolina terug, dit maal met 1000 Catawba en Yamasee krijgers. De Tuscarora werden snel verslagen in een woeste aanval. Veel gevangenen werden tot de dood gemarteld terwijl 400 anderen als slaven verkocht werden.
In het jaar 1714 vertrokken de Tuscarora met z’n allen naar de Oneida in New York en werden de 6e stam van het Iroquois verbond. The Iroquois zouden nooit vergeten welke rol de Catawba hadden gespeeld en hadden daarnaast nog een goede reden om de Flatheads te straffen……

Nadat de Tuscarora vertrokken waren, ondervonden de Catawba en de Yamasee hetzelfde als de Tuscarora deden beslissen in opstand te komen. De Engelsen kidnapten regelmatig de vrouwen en kinderen van de Catawba en Yamasee om deze te verkopen. Daarom steunden de Catawba de opstand van 1715 in de Carolina’s en nam deel aan de Yamasee oorlog.
Eerst vielen er een aantal Engelse forten, daarna slaagden de kolonisten er met bruut geweld toch in de opstand te onderdrukken. De overlevenden werden gedwongen vrede te sluiten in 1717, maar er waren inmiddels zoveel kleine stammen uit Carolina verdwenen dat er zelfs geen lijst van te maken is. De Catawba echter niet en ze namen grote aantallen vluchtelingen van andere stammen op. Dankzij de in het verleden bewezen diensten waren de Catawba al snel weer in goede gratie bij South Carolina. Ondanks het feit dat velen van andere stammen zich bij hen aansloten was de stam van de Catawba toch in verval. In 1728 waren er nog maar 1400 leden over na de vele oorlogen ,ziekten en Whisky. De grootste klap kregen ze daarna door een pokken epidemie die hen trof en die de helft van de bevolking uitroeide. Een vrede met de Wyandot(Franse bondgenoten) in 1733, gaf ze even wat adem, maar de oorlog met de Iroquois duurde, ondanks alle vredespogingen, tot 1752. Rond die tijd konden de Catawba nog maar 140 krijgers op de been brengen. Ze waren ontsnapt aan Iroquois overheersing maar hadden een hoge prijs moeten betalen. Uiteindelijk sloten ze in 1759 te Albany vrede met de Iroquois, maar de Shawnee bleven gevaarlijke vijanden.

Tijdens de eerste jaren van de Fransen en indianen oorlog(1755-1763) gebruikten de Engelsen de Catawba nog als verkenners, maar een tweede pokken epidemie nam weer een helft van de bevolking van de Catawba af. Met nog maar 60 krijgers over, dienden de laatste Catawba als verkenners in de oorlog tegen hun oude vijanden de Cherokee tijdens de Cherokee war(1760-1761), maar dit was hun laatste belangrijke bijdrage. In het jaar 1758 hadden ze hun laatste dorpen in noord Carolina al verlaten en leefden ze allemaal in zuid Carolina.
Door het verdrag van Pine Hill en Augusta werd er een reservaat voor hen gecreëerd van vijftien vierkante mijlen langs de rivier de Catawba, vlakbij de grens met noord en zuid Carolina. De moord op de laatste grote Catawba Chief, Haiglar tijdens een rooftocht tegen de Shawnee wordt over het algemeen gezien als het einde van de kracht van de Catawba. Vanaf het eerste begin , hadden de Catawba in hun reservaat last van kolonisten die hun gebied binnen drongen. Tussen 1761 en 1765 negeerden velen van hen de grenzen en trokken het gebied binnen. Een protest van de Catawba resulteerde erin dat South Carolina beloofde de indringers te zullen straffen, maar dit gebeurde nooit.
Ondanks dit, waren de Catawba toch weer verkenners en steunden de Amerikanen tijdens de revolutie. Toen het Britse leger South Carolina binnen viel, trokken de Catawba zich terug naar het noorden van Virginia. Na de slag of Guilford Courd House(1781) keerden ze weer terug. Omdat de overheid van South Carolina weigerde op te treden tegen de blanken die steeds meer land innamen werd het reservaat steeds kleiner. Tegen 1826 was bijna al het land verkocht of verhuurt. Gepropt op een gebied van een vierkante mijl leefden de Catawba nog in grote armoede in wat over was van het reservaat. In 1840 verkochten de Catawba het laatste stuk land aan de overheid. De laatste Catawba staken de grens over en trokken naar het noorden, noord Carolina binnen. Zij weigerde de Catawba land te geven en waren ze genoodzaakt terug te keren. De Cherokee boden de Catawba aan, ondanks alles wat er was gebeurd, bij hen te komen wonen. Velen deden dit maar ook deze situatie hield geen stand. Rond 1847 hadden de meeste Catawba de Cherokee weer verlaten en waren teruggekeerd naar Zuid Carolina. Alles wat er over was van hun oude reservaat was 600 hectare grond en dit was natuurlijk niet genoeg om hen te onderhouden. De mogelijkheid om te verhuizen naar het Choctaw reservaat werd overwogen maar uiteindelijk niet gedaan. Tijdens de burgeroorlog vochten een aantal Catawba nog voor Zuid Carolina. Ondanks dat de stam werd erkend door de staat South Carolina kregen zij pas federale erkenning in 1941. In 1959 vroegen zij het Congres om hun status als stam op te heffen en het land te verdelen. Velen van de overgebleven Catawba gingen in het Choctaw reservaat wonen. In 1973 veranderden zij van mening en werd de Catawba stammenraad opnieuw geïnstalleerd en werd erkent door de staat South Carolina. Na een lange rechtszaak herkregen de Catawba in 1994 federale erkenning……..

 

Reservaat

boven begin

Links

boven begin