gastenboekrkaartr

Stuur een Emailtje bij vragenzoek op de websiteTerug naar het beginvolgende

De Pawnee

taalgflokatiegfpopulatiegfbandsgfcultuurgfgeschiedenisgfreservatengflinksgf

Taal & Namen

 

De Pawnee zijn een Plains Indian etnische groep behorende tot de Caddoan taal familie. De Naam Pawnee komt voort uit de term "Pariki" wat hoorn betekend en refereert aan hun typische haardracht. De Pawnee noemde zichzelf echter " Chahiksichahiks", wat "man der mannen" betekend.boven begin


Lokatie

 

Voordat de Pawnee voor het eerst met de blanken in aanraking kwamen, leefden ze sinds lange tijd in Nebraska. Dit traditionele grondgebied van de Pawnee concentreerde zich in de valleien van rivier "de Loup" en de rivier de "Platte" en langs de rivier de "Republican". De Pawnee bewoonde dit gebied al zo lang als hun geschiedenis terug gaat. Toch waren er ook verhalen in hun overlevering die aangaven dat in vroegere tijden de Pawnee in het zuidwesten leefden, in het grensgebied van Mexico en logischerwijs zou de stam dan ook na verloop van tijd langzaamaan naar het noorden zijn getrokken.boven begin

 

Populatie

Tijdens het eerste contact met de blanken, vormden de Pawnee één van de gerooste stammen van de vlakten. men schatte het aantal op meer dan 10.000, op het moment dat zij 1859 het reservaat in nebraska gingen bewonen, waren er naar schatting nog slechts 3400. Hun aantal was fors afgenomen onder druk van de oorlogen met de Sioux an als gevolg van de pokken.

Tegen het jaar1900 was de populatie van de Pawnee gedaald tot nog slechts 600 mensen. Nu zijn dit er ongeveer 3.200.boven begin

 

(Sub)bands

 

De vier bands van de Pawnee waren de volgende en hadden verschillende namen:
The Chaui (Tcawi) of groten, ook wel panis genoemd.
The Kitkehahki of Republican
The Pita…… of Tappage
The Skidi of Wolf (vroeger Panimaha)
Van deze bands was de Skidi het grootst en het meest traditioneel, maar de Chaui werden gezien als de meest belangrijke band.
Het is niet echt duidelijk wat nu precies de onderlinge verhoudingen tussen de Bands waren. Sommige mensen spreken van een confederatie van min of meer politiek onafhankelijke groepen. Luiton (1922) beweerde echter dat de structuur van de gehele stam gelijk was aan die van een band en er een stammenraad was. Het meest logische lijkt mij echter dat na verloop van tijd de politieke structuur verandert is. Het is algemeen bekend dat des te groter een stam is des te onafhankelijker de verschillende bands van elkaar leefden. Naarmate het aantal stamleden afnam was het voor de stam noodzakelijk om de familiebanden aan te trekken om zo te kunnen overleven en een gemeenschappelijke vijand de baas te kunnen. Natuurlijk vormde over het algemeen de blanken deze gemeenschappelijke vijand en was het zo dat de diverse bands meer contact met elkaar zochten om deze vijand tegemoet te kunnen treden.
Wat bekend is, is hoe de politieke structuur van de Skidi Pawnee in elkaar zat.
De Skidi band bestond uit zo’n 13 dorpen(federatief), ceremonieel bestuurd door een raad van Chiefs. Ieder dorp had zijn eigen Chief en een dorpsraad bestaande uit krijgers. Verder was de politieke structuur opgebouwd uit rangen.
Bovenaan stonden de Chiefs, opgevolgd door de belangrijke krijgers en krijgers. De priesters kwamen hieronder en zij stonden in aanzien hoger dan de Medicijnmannen. De bevolking van een dorp bestond voor zo’n 40% uit de gewone mensen die geen rang of macht hadden. lager dan het gewone volk waren weer de " semi buitenstaanders". Dit was een groep van ex-stamleden die om verschillende redenen buiten het dorp verbannen waren.
Tot slot had je nog de slaven, die ondanks dat ze in de groep opgenomen werden, totaal niets te vertellen hadden.
De Pawnee waren daarnaast nog eens verdeelt in twee groepen, de noord en de zuid groep, of ook wel de zomer en wintergroep genoemd. Deze verdeling werd overgeërfd via moeders kant. Op zich was het niet erg belangrijk van welke groep je afkomstig was, behalve wanneer er wedstrijden of ceremonieën waren.boven begin

Cultuur

De Pawnee werden gezien als één van de meest ontwikkelde stammen van Nebraska. Op het gebied van de landbouw, handvaardigheid, geneeskunde, muziek, en religie werden ze gezien als zeer ontwikkeld.
De huizen van de Pawnee waren grote ronde lodges en het was meestal zo dat er meerdere families in een hut leefden. Meestal bestond het aantal bewoners van een lodge uit zo’n 30-60 personen. De hutten werden gebouwd van grote takken die in een cirkel werden gezet en bekleed waren met klei. Het dak werd gemaakt van palen die bedekt werden met gras en modder. Zelfs in de meest strenge winters was het warm in de hutten. In het midden van het dak bevond zich een rookgat waaronder zich het vuur bevond. Tijdens de maaltijden en gesprekken verzamelden de bewoners van een hut zich rond dit kampvuur. Men sliep in een cirkel langs de wanden van de hut. De ingang was overdekt en bevond zich in het Oosten terwijl de heilige buidel samen met een bizonschedel in de westkant van een hut werd bewaard.
De huizen die de eersten kolonisten in het gebied bouwden waren vergelijkbaar, alleen niet qua vorm. Soms bouwden de Pawnee omheiningen om het dorp om zich tegen indringers te beschermen.
In de valleien van de nabij gelegen rivieren verbouwden de vrouwen, maïs, graan bonen, pompoenen en meloenen. Ook trokken de vrouwen de prairie op om daar vruchten en wortels te verzamelen om deze te drogen voor de winter.
Twee maal per jaar ging de hele stam op bizon jacht, iedereen ging mee met uitzondering van de ouderen die te oud waren om nog te reizen. De vrouwen en kinderen gingen mee om de dieren, nadat ze gedood waren, te ontdoen van hun huid en andere bruikbare delen. Bijna alles van de Bizon kon gebruikt worden. Van de schouderbladen van de Bizon werden schoffels gemaakt maar ook bijvoorbeeld de schedel was belangrijk. Naast deze botten werden er ook andere materialen voor de vervaardiging van gereedschappen en wapens gebruikt, zoals keien, vuursteen en hout. Van het vuursteen werden scherven geslagen die gebruikt werden als pijl/speerpunten en van de keien werden hamers en bijlen gemaakt. Ook maakten de Pawnee vele soorten aardewerk.
De kleding van de Pawnee mannen bestond in de warme periode uit een lendendoek. In de winter hadden de mannen bizonhuiden en een lange broek aan. De mocassins waren gemaakt van otterhuid. De mannen hadden 2 riemen om. 1 om hun lendendoek hoog te houden en een ander om hun messen, bijlen en andere wapens aan te hangen.
De vrouwen droegen in de zomer een rok met Mocassins en in de winter een leren jurk aangevuld met bizonhuiden en een broek.
De kinderen liepen voor hun pubertijd naakt rond in de zomer en gewoon gekleed in de winter. Kinderen werden gezien als algemeen goed.
Beide sexen hadden de gewoonten hun oren te doorboren en er sierraden in te dragen.
De diverse groepen en stammen van de Pawnee stonden onder leiding van een Chief. Soms was de Chief een zoon van een vorige leider, maar soms werd men ook Chief als men bewees dapper te zijn en men veel geluk had bij de strijd en de jacht. Een Chief die niet capabel bleek te zijn, verloor al snel zijn macht.
Naast de chiefs van de diverse stammen was er ook een raad van Chiefs en een algemene vertegenwoordiging van de stam die zich beraadden over erg belangrijke beslissingen die moesten worden genomen en in belang van het hele volk waren.
Zoals al aangegeven hadden de Pawnee en ontwikkelde religieuze gemeenschap en zij waren ook erg gelovig.
Zij geloofden in geesten, sprookjes, magische dieren en magische plaatsen. Boven alles geloofden ze echter in Tirawa, de vader en schepper van alle goede dingen zoals maïs, bizon, regen en de zon. Zolang de mensen zich naar zijn wensen zouden schikken en hem tevreden zouden stellen, zou het hen goed vergaan.
Om de geesten tevreden te stellen en te houden hielden de Pawnee ceremonieën en maakten ze liederen en brachten ze offers. Daarnaast hadden de Pawnee speciale ceremonieën om Tirawa tevreden te stellen in verband met de meest belangrijke gebeurtenissen in hun leven zoals:
Het eerste onweer in de lente
Het planten van het maïs
Begin van de bizon jacht.
En de terugkeer van een oorlogsparty.
Zoals aangegeven werden er in de lodges ook heilige bundels bewaart met daarin magische veren, beenderen en andere mysterieuze zaken. Bij de ceremonieën werden deze bundels meegebracht.
De zangers maakten vele bijzondere liederen over de daden van hun jonge krijgers en over de geesten en dierenwereld. Ook werden er verhalen gemaakt die van oudere op jongeren werden overgedragen. De medicijn- mannen hadden veel aanzien en macht en er werden mooie verhalen verteld over hun daden. Zoals het in een uur laten groeien van een maïsstok uit een droge korrel, het creëren van een levend hert uit een vacht en over het met een bijl doodden van een man en deze weer tot leven brengen. Zelfs de blanken bevestigden deze verhalen en konden vaak niet verklaren hoe de medicijnmannen het een en ander deden.
Van de 4 stammen der Pawnee, waren de Skidi Pawnee de grootste en hielden ze de oude gebruiken van de stam het langste in ere. Ook waren zij de meest oorlogszuchtige stam.
Een van de gebruiken van de Pawnee was het offeren van mensen aan de goden, waaronder aan de Ochtendster.
Het schijnt dat de Skidi deze offers brachten tot zo’n 80 jaar geleden. Als offer werden meestal gevangengenomen indianen gebruikt. Deze gevangenen werden ook als slaven gebruikt maar daar staat tegenover dat de Pawnee na gevangen name ook vaak als slaaf werden gebruikt.
Onder de Pawnee was het de gewoonte dat jonge mannen die er nog niet in waren geslaagd een naam te verdienen bij de Chief of zijn familie in trokken en daar hand- en spandiensten verrichten in ruil voor onderdak en eten. Ook oudere mannen die geen succes hadden gehad leefden op dezelfde wijze in ruil voor steun en bescherming van de Chief.
De Pawnee als gezamenlijke stam zijn nooit in oorlog geweest met de blanken, wel waren er soms problemen tussen jonge krijgers en kolonisten over de diefstal van vee.
Zelfs de grote Pawnee oorlog van 1859 was niet meer als een expeditie om een aantal dieven te straffen.
Het was zelfs zo dat de mannen, vrouwen en kinderen van de Pawnee regelmatig in huis kwamen bij de kolonisten en dat de Pawnee kampen bij nederzettingen meestal dienden als bescherming tegen aanvallen van de andere stammen in d buurt, zoals de Cheyenne en de Sioux. Dit wil echter niet zeggen dat de Pawnee niet van oorlog hielden. Ze waren in oorlog met zo'n beetje alle grote stammen op de vlakten. Gedurende vele jaren streden zij tegen de Ute, Cheyenne, Comanche, Arapaho, en vooral tegen de Sioux. Het was dan ook niet onlogisch dat het aantal Pawnee steeds verder afnam. Van de 10.000 begin 19 de eeuw waren er 100 jaar later nog maar weinig over.
Onafhankelijk van deze structuren waren er ook nog 10 krijgersociety die een ieder verbonden waren met een heilige buidel. Het was toegestaan en mogelijk om lid te zijn van alle tien de society en het lidmaatschap was voor het leven. De publieke functie van deze society was verbonden aan het voeren van oorlog en met de jacht. Hiernaast waren er ook nog 7 zelfstandige society weliswaar niet officieel en niet erkent, maar in tijd van nood wel tot nut in tijd van nood.
Voor de Geestelijke behoeften waren er zo’n 8 medicijn society. Binnen iedere band waren deze verantwoordelijk voor het correct uit voeren van "de " Grand- medicine Ceremonie"( deze duurde 20 dagen of langer) en de " Doctors Dance" (1 dag). Ook waren zij verantwoordelijk voor de uitvoering van de ceremonieën in de lente en de herfst die de medicijnbundel moesten reinigen.
Deze ceremonieën werden gehouden in de grote Medicijn lodges.De zonnedans was voor de Pawnee niet van belang.boven begin

 

Geschiedenis

 

Zoals gezegd leefden alle Pawnee in het gebied van wat nu Nebraska heet. De Republican/Kitkehahki leefden echter langs de rivier de Republican terwijl de 3 andere stammen in de valleien van de Platte en de Loupe leefden.
In 1859 ontwikkelde zich een onenigheid tussen de Pawnee en een aantal kolonisten, bij Fremont Nebraska. Een aantal leden van de Pawnee werden beschuldigt van diefstal van de kolonisten. Toen het nieuws van de problemen tussen deze kolonisten en de Pawnee, Omaha bereikte, kreeg generaal John M Thayer de opdracht van de overheid, zoveel mogelijk soldaten te verzamelen om de strijd met de Pawnee aan te gaan.
Op de ochtend van "59, verraste een groep van 200 soldaten, nu onder leiding van Gouverneur Black, de Pawnee stam. Zij hadden hun kamp opgeslagen aan de Little Creek, 10 mijlen ten westen van wat nu Norfolk is. Het opperhoofd van deze groep Pawnee was echter niet van plan de strijd met de soldaten aan te gaan en trad de groep tegemoet. Chief Petalesharu had zich in een Amerikaanse vlag gewikkeld om aan te geven dat hij niets tegen hen had. Er vond enig overleg plaats en er werd door de Chief besloten dat de 6 leden van de stam, verantwoordelijk voor de diefstallen aan de soldaten uitgeleverd zouden worden. Een gevecht werd op deze manier voorkomen en de plaats werd "Battle Creek" vernoemd naar een gevecht dat nooit plaats had gehad.

 

De skidi-Pawnee

De Skidi Pawnee leefde al voor 1600 in de Genua omgeving, zowel Archeologische studies als geschreven geschiedenis bevestigen dit, inclusief het werk van George Bird Grinnell, die in 1872 bij de Pawnee leefde en later het boek Pawnee Hero Stories schreef. De Pawnee leefde in verspreidde aarden hutten nederzettingen in de winter en zij gingen in de zomer op jacht met de tipi. Zij verbouwde maïs, bonen, squash en zonnebloemen in de lente voordat zij op jacht gingen en zij oogsten in de herfst na de jacht. In 1834 begonnen dominee dunbar en Samuel Allis hun werk als missionarissen bij de Pawnee. De Pawnee leefde in verschillende dorpen en waren afhankelijk van de jacht voor hun voedsel, dus het was niet mogelijk om een missie post op een vaste plaats te bouwen. in 1839 overtuigde het aantal aanvallen van de Sioux, de Pawnee ervan dat ze wilden vestigen en wilde gaan landbouwen, zij verwachtte echter wel hulp en bescherming van de overheid. In 1857 tekende de Pawnee een verdrag waarin zij al hun rechten op het land in Nebraska opgaven met uitzondering van hun reservaat aan de Loup rivier(nu nancy County). De overheid wilde een nederzetting bouwen met een zaagmolen, een maalmolen een smidse en een school. zij zouden een agent krijgen en leraren en andere op kosten van de burgers en zij zouden bescherming tegen de Sioux krijgen.
Rechter J.L. Gilles werd aangewezen als speciale gezant van de Pawnee in 1859 en hij haalde de Pawnee over hun dorpen aan de Platte rivier te verlaten en naar de Loup te gaan. Hij beloofde hen bescherming tegen de Sioux. Rechter gilles, Samuel Allis en andere officials werden trokken er samen met 20 Chiefs op uit om de juiste locatie voor de nederzetting te zoeken. sinds 1847 werd er al een oud bonthandelaars pad gebruikt door de Mormonen langs de Loup rivier en inmiddels gebruikte duizenden ieder jaar dit pad. In 1857, stichtte de mormonen er het stadje Genoa als een wegstation om de andere emigranten te helpen. Gilles zag de verbeteringen die de mormonen hadden aangebracht en besloot dat dit de plaats zou zijn waar het agentschap voor de Pawnee zou komen.. Hij dwong de mormonen te vertrekken. De gebouwen van het agentschap waren logge gebouwen die zij hadden overgenomen van de Kolonisten in Genoa. Rechter gilles liet een brug over de Beaver Creek boven die het agentschap met de Pawnee dorpen verbond.. toch bleven de Pawnee het zwaar houden. Het hoofd van de school was een Quaker en wilde de Pawnee zelfvoorzienend maken door landbouw. de bizonjacht in 1873 zou de laatste zijn, toen bijna 1000 Oglala en Brulé de Pawnee aanvielen bij het huidige Trenton in Nebraska. Deze slachting schokte de Pawnee. Zij wisten dat zij nooit meer zouden kunnen jagen en sommige begonnen er over te denken om naar de indiaanse territoria in het zuiden te gaan. de eerste groep vertrok in de herfst van 1874, trekkend van Genoa naar de rode rivier op naar de grens van Texas. De overheid faalde in het bijstaan van de Pawnee op welke manier dan ook. De eerste dag van de mars, werd Pitalesharo, een Pawnee Chief die tegen het vertrek was in zijn been geschoten toen hij de Loup naderde net iets ten zuiden van Genoa. Sommige zeiden dat het door zijn eigen geweer kwam, andere zeggen dat het blanken waren. Hij werd terug naar het agentschap gebracht en weigerde zijn verbrijzelde been af te laten zetten en stierf binnen een paar dagen. hij werd begraven ten zuiden van de Loup. De 500 Pawnee die in Genoa waren achtergebleven besloten naar Oklahoma te vertrekken aan het einde van de herfst van 1875 en bereikte hun doel in December.boven begin

 

Reservaat

boven begin

Links

boven begin